Knien

Knien
(DEUTSCH, ENGLISH, NEDERLANDS)

Zu meinem großen Erschrecken muss ich zugeben, dass „Knien“ für viele Menschen zu einer altmodischen Botschaft geworden ist. Wir leben eher in einer Zeit des aktiven Dienstes am Gemeindeleben unserer Kirche oder an gesellschaftlichen Zielen. Dazu kommen Arbeit, Familie, Freunde und Hobbys, denen wir ebenfalls gerne Zeit widmen. Und dann ist die Zeit fast aufgebraucht. Wir vergessen Gott nicht, ganz sicher nicht, er ist die Grundlage unseres Lebens. Aber wir müssen auch erkennen, dass es nicht nur darum geht, wie viel wir tun, sondern auch um die Qualität dessen.

Im Niederländischen gibt es die Redewendung „durch die Knie gehen“, was bedeutet, sich geschlagen zu geben oder nachzugeben, allerdings aus der Perspektive heraus, dass etwas zu viel wird, dass es nicht mehr gelingt und man etwas aufgeben muss. Auf diese Weise scheint Knien eher eine Handlung der Schwäche und Verzweiflung zu sein.

Doch wenn du vor deinem Gott und Herrn auf die Knie gehst, ist das ganz und gar keine Handlung aus Schwäche oder Verzweiflung. Es ist vielmehr ein aktiver und bewusster Akt der Hingabe. Wenn ich darüber nachdenke, ist es eine sehr starke persönliche Entscheidung, sich für diese Form der Hingabe zu entscheiden. Indem du dich selbst kleiner machst, entsteht mehr Raum für die große und verwandelnde Kraft Gottes. Wenn du aufrecht stehen bleibst und deine eigene Geschichte erzählst, bleibst du mit dir selbst beschäftigt und stehst buchstäblich in deiner eigenen Kraft, bereit weiterzugehen. Ich sage nicht, dass Gebete im Laufe des Tages von geringerer Qualität sind, aber wenn es um Hingabe an Gott geht, habe ich den Eindruck, dass wir zu selten auf die Knie gehen.

Darum beuge ich meine Knie vor dem Vater, von dem jede Gemeinschaft im Himmel und auf der Erde ihren Namen hat. Möge er euch nach dem Reichtum seiner Herrlichkeit Kraft und Stärke im Inneren schenken durch seinen Geist, damit Christus durch den Glauben in euren Herzen wohnt und ihr in der Liebe verwurzelt und gegründet seid. Epheser 3,14–17

Vor einiger Zeit ging ich ganz spontan neben meinem Bett auf die Knie. Eigentlich wollte ich mich nur ruhig auf die Bettkante setzen und beten. Noch bevor ich richtig darüber nachgedacht hatte, geschah es. Während des Gebets löste das eine besondere Emotion in mir aus. Es ging nicht mehr nur darum, was ich sagen wollte, ich spürte die Hingabe. Meine stillen Worte verwandelten sich in eine passende Anbetung. ‘Zuerst Du, dann ich.’ Diese Anbetung brachte eine angemessene Demut mit sich. Ein angenehmes und warmes Gefühl gab diesem Moment eine besondere Bedeutung.

Die Bibel spricht oft von der Kraft des Gebets. Das Knien hilft dabei, sich Zeit zu nehmen und eine respektvolle Ordnung im Gebet einzuhalten. Kein nummeriertes Aufzählen, ganz sicher nicht, sondern eine persönliche Form, in der Demut, Selbstreflexion, Dankbarkeit und Anbetung Vorrang haben vor allem anderen, was wir vor Gott bringen und Ihn bitten wollen. Das Ende dieses Gebets war: „Dein Wille geschehe“. Das war eine selbstverständliche Schlussfolgerung aus einem besonderen Moment.

Und das ist die Zuversicht, die wir vor ihm haben, dass er uns hört, wenn wir etwas nach seinem Willen bitten. 1 Johannes 5,14–15

Auf die Knie zu gehen vor unserem Gott und Herrn ist eine persönliche Handlung, nicht weil es muss, sondern weil du es möchtest. Manchmal geschieht es, manchmal auch nicht. Abgesehen vom Vaterunser, in dem Jesus uns ein umfassendes Beispiel für das Gebet gegeben hat, bedeutet Beten für jeden von uns etwas anderes. Das ist völlig verständlich, denn wir sind alle unterschiedlich und stehen an verschiedenen Punkten in unserem Glaubensweg. Lassen wir uns in diesem Prozess nahe bei uns selbst bleiben. Gott liebt Echtheit, eine offene Tür und ehrliche Emotionen. Er möchte uns selbst sehen, die echte Version von uns und nicht jemanden, der wir sein möchten oder nach religiösen Vorstellungen sein sollten. Diese authentische Person berührt sein Herz. Außerdem hat er dich bereits gesehen und dein Herz gehört. Kein Gebet bleibt also unbeantwortet. Letztendlich wird sich entweder in den Umständen oder in uns selbst etwas verändern. Manchmal dauert es eine Weile, aber es geschieht.

Persönlich bete ich gerne ganz für mich allein, in der Stille, auf der Suche nach dem Frieden, der alles menschliche Verstehen übersteigt, auf der Suche nach der Gegenwart Jesu. Wenn ich diesen Frieden finde, er Raum in meinem Herzen bekommt und ich mich dadurch in der Liebe verwurzelt und gegründet fühle, dann kommt der Rest von selbst. Leider leben wir in einer Zeit, die viel von uns verlangt und in der solche Momente völliger Ruhe seltener sind, als wir es uns wünschen. Aber zum Glück kennt das Gebet keine Grenzen und ist nicht an eine einzige Form gebunden. Gebet kann wie eine begleitende Spur in deinen Gedanken sein. Es geht mit dir mit und wenn es möglich ist, gibst du ihm Worte. Deine Verbindung zu Gott ist immer offen, du bist online, er ist online. So wird Beten zu einem Gespräch mit Gott, manchmal auf dem Fahrrad, manchmal auf den Knien.

Seid um nichts besorgt, sondern bringt in allem eure Anliegen im Gebet und Flehen mit Danksagung vor Gott, und der Friede Gottes, der allen Verstand übersteigt, wird eure Herzen und eure Gedanken in Christus Jesus bewahren. Philipper 4,6–7

#Gebet #Beten #Hingabe #GottHörtDich #Knien #KraftDesGebets #Glaube#Gebetskraft #VertrauenAufGott #Glaubensleben


English

Kneeling

To my surprise, I have to admit that “kneeling” has become an outdated message for many people. We live more in a time of active service to church life or to social causes. In addition, there is work, family, friends and hobbies that we also want to spend time on. And then time is almost gone. We do not forget God, certainly not, He is the foundation of our lives. But we also have to realize that it’s not just about how much we do, but also about the quality of it.

In Dutch we have the expression “to go through the knees”, which means to give in or surrender, but from the perspective that something becomes too much, that you can no longer manage and have to give something up. In this way, kneeling seems more like an act of weakness and despair.

But when you go on your knees before your God and Lord, it is absolutely not an act of weakness or despair. It is rather an active and conscious act of surrender. When I think about it, it is a very strong personal gesture to choose this way of surrender. By making yourself smaller, more space is created for the great and transforming power of God. By standing upright and telling your own story, you remain focused on yourself and literally stand in your own strength, ready to move on. I am not saying that prayers throughout the day are of lesser quality, but when it comes to surrender to God, I feel that we kneel too little.

For this reason I bow my knees before the Father, from whom every family in heaven and on earth derives its name. May he grant you, according to the riches of his glory, to be strengthened with power through his Spirit in your inner being, so that Christ may dwell in your hearts through faith, and that you, being rooted and grounded in love. Ephesians 3:14–17

Some time ago I spontaneously went down on my knees beside my bed. I had actually planned to sit quietly on the edge of my bed and pray. Before I had really thought about it, it happened. During my prayer it stirred a special emotion in me. It was no longer just about what I wanted to say, I felt the surrender. My quiet words turned into a fitting form of worship. ‘First You, then me.’ This worship brought a proper sense of humility. A pleasant and warm feeling gave this moment a special meaning.

The Bible often speaks about the power of prayer. Kneeling helps you take time and maintain a respectful order in prayer. Not a numbered list, certainly not, but a personal form in which humility, self reflection, gratitude and worship take priority over everything else we want to bring before God and ask of Him. The end of this prayer was, “Your will be done”. That was a natural conclusion to a special moment.

And this is the confidence we have before him, that if we ask anything according to his will, he hears us .1 John 5:14–15

Going on your knees before our God and our Lord is a personal act, not because you have to, but because you want to. Sometimes it happens, sometimes it does not. Apart from the Lord’s Prayer, in which Jesus gave us a comprehensive example of prayer, praying means something different to each of us. That is very understandable, because we are all different and at different stages in our faith journey. Let us remain close to ourselves in this process. God loves authenticity, an open door and honest emotions. He wants to see us as we truly are, the real version of ourselves, not someone we think we should be or someone defined by religious expectations. This authentic person touches His heart. Moreover, he has already seen you and heard your heart. No prayer goes unheard. In the end, something will change, either in the circumstances or within ourselves. It may take some time, but it will happen.

Personally, I like to pray in private, in stillness, searching for the peace that surpasses all understanding, seeking the presence of Jesus. When I find that peace, when he is given space in my heart and I feel rooted and grounded in love, the rest follows naturally. Unfortunately, we live in a time that demands a lot from us, and moments of complete stillness occur less often than we would like. But fortunately, prayer knows no limits and is not bound to a single form. Prayer can be like a guiding line in your thoughts. It goes along with you and when possible, you give it words. Your line of communication with God is always open, you are online, he is online. And so prayer becomes talking with God, sometimes on your bike, sometimes on your knees.

Do not be anxious about anything, but in everything, by prayer and supplication with thanksgiving, let your requests be made known to God, and the peace of God, which surpasses all understanding, will guard your hearts and your minds in Christ Jesus. Philippians 4:6–7

#Prayer #Pray #Surrender #GodHearsYou #Kneeling #PowerOfPrayer #Faith#PowerOfPrayer #TrustInGod #FaithLife


Nederlands

Knielen

Tot mijn grote schrik moet ik bekennen, dat ‘knielen’ voor veel mensen een ouderwetse boodschap is geworden. Wij leven eerder in een tijd van actieve dienst aan het gemeenteleven van onze kerk of maatschappelijke doelen. Daarnaast is er je werk, familie, vrienden, zijn er de hobby’s waar we ook graag wat tijd aan willen geven. En dan is de tijd vrijwel op. We vergeten God niet, zeker niet, Hij is de basis in ons leven. Maar we moeten ook beseffen dat het niet alleen gaat om hoeveel we doen, maar ook om de kwaliteit ervan.

In het Nederlands hebben we het gezegde ‘door de knieën gaan’, dat ‘zich gewonnen geven’, ‘toegeven’ betekent, maar dan vanuit het perspectief dat iets teveel wordt, het lukt je niet meer en je moet iets opgeven. Op deze manier lijkt knielen eerder een daad van zwakte en wanhoop.

Maar wanneer je voor je God en Heer op de knieën gaat, is dit absoluut geen actie uit zwakte en wanhoop. Het is juist een actieve en bewuste daad van overgave. Als ik er goed over nadenk is het een enorm sterk persoonlijk gebaar om te kiezen voor deze manier van overgave. Door jezelf kleiner te maken komt er meer ruimte vrij voor de grote en omvormende kracht van God. Door rechtop te staan en je eigen verhaal te doen blijf je met jezelf bezig en blijf je ook letterlijk in je eigen kracht staan, klaar om weer verder te lopen. Ik zeg niet dat de gebeden door de dag heen ‘minder’ van kwaliteit zijn, maar wanneer het om overgave aan God gaat, heb ik het idee dat we te weinig op de knieën gaan!

Daarom buig ik mijn knieën voor de Vader, die de vader is van elke gemeenschap in de hemelsferen en op aarde. Moge hij vanuit zijn rijke luister uw innerlijke wezen kracht en sterkte schenken door zijn Geest, zodat door uw geloof Christus kan gaan wonen in uw hart, en u geworteld en gegrondvest blijft in de liefde. Efeziërs 3:14-17

Een hele tijd geleden ging ik spontaan op de knieën voor mijn bed. Ik wilde eigenlijk even rustig op de rand van mijn bed gaan zitten en bidden. Voordat ik er goed over had nagedacht gebeurde het. Dit bracht een bijzondere emotie los tijdens mijn gebed. Het ging niet alleen meer over wat ik wilde bidden, ik voélde de overgave. Mijn stille woorden veranderden in een gepaste aanbidding. Eerst U, dan ik. Deze aanbidding bracht gepaste nederigheid. Een prettig en warm gevoel gaf een speciale betekenis aan dit moment.

De Bijbel spreekt vaak over de kracht van het gebed. Het op de knieën gaan helpt om de tijd te nemen voor een respectvolle volgorde in gebed. Geen numeriek lijstje, nee, zeker niet. Wel een persoonlijke vorm, waarbij nederigheid, zelfreflectie, dankbaarheid en aanbidding voorrang hebben op alle andere dingen die we voor God willen brengen en Hem willen vragen. Het einde van dit gebed was: “Uw wil geschiede”. Dat was een vanzelfsprekende conclusie van een bijzonder moment.

En dit is de vrijmoedigheid die wij hebben tegenover Hem, dat Hij ons hoort, telkens als wij iets bidden naar Zijn wil. 1 Johannes 5:14-15

Op de knieën gaan voor onze God en Heer is een persoonlijke daad. Niet omdat het moet, maar omdat je het graag wil. Soms gebeurt het, soms ook niet. Buiten het ‘Onze Vader’, waarbij Jezus ons een alomvattend voorbeeld voor gebed heeft gegeven, betekent bidden voor ons allemaal iets anders. Dat is heel begrijpelijk, want we zitten allemaal verschillend in elkaar en zitten bovendien op een andere plek in ons geloofs proces. Laten we in dit proces dichtbij onszelf blijven. God houdt tenslotte van echtheid, een open deur, eerlijke emoties. Hij wil ‘ons zelf’ zien, de echte versie van onszelf en niet iemand die wij zouden willen zijn of volgens religieuze richtlijnen zouden moeten zijn. Deze authentieke persoon raakt Zijn hart. Bovendien heeft Hij je al gezien en je hart gehoord. Dus geen enkel gebed blijft ongehoord. Uiteindelijk zal er óf in de omstandigheden óf in onszelf iets veranderen. Het kan soms even duren, maar het gebeurt.

Persoonlijk bid ik graag heel privé. In rust, zoekende naar de vrede die alle menselijke verstand te boven gaat. Zoekende en vragende naar Jezus’ aanwezigheid. Wanneer ik deze vrede vind, Hij de ruimte in mijn hart krijgt en ik mij daardoor ‘geworteld en gegrondvest in de liefde’ voel, dan komt de rest vanzelf. Helaas leven we in een tijd die veel van ons vraagt en waarbij deze momenten van volledige rust minder vaak voorkomen dan dat we graag zouden willen. Maar gelukkig kent gebed geen grenzen en zijn we niet gebonden aan slechts één enkele vorm. Gebed kan als een begeleidend ‘spoor’ in je gedachten zijn. Het ‘loopt’ met je mee en wanneer het kan geef je er woorden aan. Je communicatielijn met God staat gewoon altijd open, jij bent online, Hij is online. En zo wordt bidden praten met God. Soms op de fiets, soms op de knieën.

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus. Filippenzen 4:6-7

#gebed #bidden #overgave #GodHoortJe #knielen #KrachtVanGebed #geloof #gebedskracht

#vertrouwenopGod #geloofsleven


Text & Artwork: Miriam Charmant-van Vliet





Discover more from Springs in the wilderness

Subscribe to get the latest posts sent to your email.

Leave a comment

Willkommen bei Springs in the Wilderness! Schön, dass du hier bist. Schau dich gerne auf unserem Blog um, wir hoffen, dass unser Herz dein Herz berührt und du heute einen kleinen Hoffnungsschimmer findest. Sei gesegnet!

Welcome to Springs in the Wilderness! We’re so glad you’re here. Enjoy looking around our blog, we hope our heart speaks to yours and that you find a little glimpse of hope today. Be blessed!

Welkom bij Springs in the Wilderness! We zijn zo blij dat je er bent. Kijk gerust rond op onze blog, we hopen dat ons hart tot het jouwe spreekt en dat je vandaag een klein sprankje hoop vindt. Wees gezegend!

Let’s connect